Home

Momenteel word ik, Riet Niederer, door iemand die zonder naam of onder een valse naam mijn donateurs opbelt, beschuldigd van financiële malversaties. Laat duidelijk zijn dat hier geen woord waar van is doch een rancuneuze actie is van iemand. Iedere cent gaat naar het kinderhuis in Sumbawanga en dit kan ik allemaal onderbouwen. Zelfs ben ik bereid voor ieder die dat wenst deze gegevens ter inzage te geven. Ik zal echter onverminderd doorgaan mij in te zetten voor het kinderhuis en mij niet uit het veld laten slaan door deze boodschap die kant noch wal raakt. Gelukkig zien mijn donateurs ook in dat deze boodschap volledig bezijden de waarheid is en blijven mij onvoorwaardelijk steunen.

 “Welkom op de site van Riet Niederer”riet

Welkom op de site van Riet Niederer, geboren 1945, wonende Lemmender 34,6441HL te Brunssum-Noord

Sinds vele jaren zet ik mij in voor de derde Wereld, ik mag wel zeggen dat is mijn leven geworden.

Van Eind 1989 tot 2000 heb ik samen met een echtpaar uit Aken, vele transporten verzorgd naar een kindertehuis in Sibiu-Roemenië.

Alles hebben wij er vernieuwd. Bedjes, boxen, kinderstoelen, schoolbanken, kleding enz. Er woonden daar, na de val van de muur, 500 kinderen in de leeftijd van 0 tot 5 jaar, onder erbarmelijke omstandigheden.

Door tragische omstandigheden is daar helaas een einde aangekomen.

*

Juli 2004 leerde ik via een advertentie in Wegwijs Broeder A.Grooten sj. uit Margraten kennen. Hij vroeg om postzegels en daar ik die had heb ik die gebracht. Al pratende kwamen wij terecht op zijn werk voor de 3e Wereld. Daar ik op dat moment niets in die richting te doen had, heb ik spontaan gezegd; “Daar wil ik U wel mee helpen!”. Zo geschiedde.

Van 2004 tot eind 2012 hebben wij samen ca. 3000 naaimachines in geheel Limburg opgehaald of in ontvangst genomen. Daarbij vele gereedschappen, brillen, medische materialen enz. Te veel om op te noemen. Dagelijks waren wij onderweg. Vooral de eerste jaren waren tropenjaren maar wel mooi.

Wij werkten voor de Stichting Vraag en Aanbod Internationaal te Tilburg. Waarvan wij beiden ook inzamelpunt voor geheel Limburg waren. Eind 2012 ben ik daarmee gestopt. Daar ik inmiddels een andere prioriteit gevonden had.

In diezelfde tijd hadden wij in 2011 ook nog 5 huisjes gebouwd in Pannur-India, zie verder op de site.

*

Vanaf 2011 ben ik mij het lot van mijn Duitse vriendin Marianne Iwanetzki, die in 2007 voorgoed naar Sumbawanga-Tanzania was vertrokken, om daar voor weeskinderen te zorgen, gaan aantrekken.

Als eerste heb ik in november 2011 Stella het oudste meisje geadopteerd en daar € 1000,– voor overgemaakt zodat zij naar het gymnasium kon gaan. Inmiddels is zij zó ver dat ze eind oktober 2015 eindexamen doet om daarna voor onderwijzeres te gaan studeren.. Die worden veel gevraagd en de lonen zijn goed.

Daar Marianne toentertijd met 14 kinderen onder erbarmelijke omstandigheden woonde, heeft Br.A.Grooten sj. in januari 2012 het eerste grondstuk gekocht. Meteen daarna is men begonnen met het bouwen van een nieuw kinderhuis. Zo als wij geld stuurden, konden zij bouwen. Met Pasen was de eerste verdieping al klaar .

Door heel veel werk van onze kant, wij stonden wekelijks op markten, hadden toen 35 soorten jam, enz.enz., kon men goed doorwerken.

Maar ook door veel hulp van vrienden die al onze postzegels, die wij van heinde en verre kregen/krijgen dagelijks te sorteren en te verkopen op ruilbeurzen en veilingen, waardoor er inmiddels Anno 2015, alleen al van de postzegels voor € 35.000,– in het huis zit.

December 2012 Is Marianne met haar kinderen nog vóór de kerstmis naar het nieuwe huis verhuisd. Het was nog lang niet klaar. Maar er lag wel een waterdicht dak op, en de ramen zaten er in. Dat was de hoofdzaak.

Mei 2013

Inmiddels ben ik in mei 2013 voor de opening van het Kinderhuis 3 weken in Tanzania geweest. Ik kon mijn ogen niet geloven, zo mooi was het geworden. Zie foto’s op de site.

Mei 2014 ben ik er 4 weken geweest. Het is prachtig om te zien wat er in 2 ½ jaar tijd allemaal bewerkstelligd is. Hier gaat werkelijk elke cent die er verdiend wordt door mij, twee medewerkers en diverse donateurs, naar het Goede Doel, Kinderhuis Marianne Iwanetzki in Sumbawanga-Tanzania.

Het huis is klaar, nu wordt het alleen onderhoud, maar er is ook een eigen boerderij naast het huis gekomen. De grond daarvoor had ik in mei 2013 gekocht .Dat perceel, even groot als dat van het Kinderhuis is door een grote poort verbonden met het Kinderhuis. Zodat de kinderen niet van het terrein af hoeven.

Mei 2014

Weer keek ik mijn ogen uit toen ik aan kwam. Het huis was helemaal klaar. Alle deuren in het huis waren aangebracht. Er waren douches gekomen, dakgoten aangebracht, dubbel voorvensters aangebracht enz. en wat heel voornaam was, van het grondstuk dat in mei 2013 gekocht was, was er een boerderij gebouwd.

Toen ik in 2014 daar was hadden ze 20 (inmiddels 40) legkippen, 8 geiten, waarvan één binnenkort jongen krijgt, en een koe die gekalfd heeft toen ik 3 dagen daar was. Dus hebben ze eigen eieren en kunnen de rest verkopen, evenals de melk. De kinderen hebben elk hun eigen taak, voor wat betreft het voederen van de dieren en schoonmaken van de stallen. Ze vinden het allemaal geweldig. Het is echt HUN huis en HUN boerderij geworden. Wekelijks wordt onder leiding van Stella “vergaderd” wat goed was en wat verbeterd kan worden.

Mei 2015

De afgelopen maand Mei ben ik weer naar Sumbawanga naar inmiddels mijn 14 ”kleinkinderen“ geweest.

Vol verwachting werd ik opgewacht. Er werd gezongen en geknuffeld van jewelste.

Ook het afgelopen jaar heeft men niet stil gezeten. Marianne heeft alle gelden die binnen zijn gekomen net als de voorgaande jaren goed geïnvesteerd. Zij heeft echt aan de toekomst gedacht.

Daar het kippenvoer meer kostte als het opbracht, zijn er nu nog maar 10 kippen voor eigen gebruik van de eieren. Dan hoeft ze niet steeds naar de stad om die te kopen.

In totaal zijn er nu 27 schapen en geiten. De moestuin is gedeeltelijk veranderd in een vijver met eenden en ganzen, die ze als een van hen jarig is als feestmaal kunnen verorberen.

Daarbij worden de inmiddels 80 ganzen/eenden verkocht aan de 3 plaatselijke Chinezen. Ook dit is weer een mooie bron van inkomsten.

Geiten worden verkocht na de Ramadan en b.v. bij bruiloften.

Eind juli 2015 heeft de koe weer gekalfd, dus kan men ook weer melk verkopen. Het kalf van vorig jaar zal waarschijnlijk eind oktober gedekt worden. Ook daar krijgen ze dan volgend jaar de melk van.

Tijdens mijn aanwezigheid in 2015, is er een bio gastank aangelegd. Dat was en groot karwei, maar het was net klaar voor ik naar huis ging. Dolgelukkig is ze met het gasfornuis dat ik daar kon kopen. Nu heeft ze ook een oven en kan zelf brood bakken.

Het is een geweldig project. Van de koemest wordt nu bio gas gemaakt. Daarmee spaart Marianne ca. € 80,– tot € 100,– per maand aan kosten voor kolen.

Er zijn nu twee zonnecellen op het dak, zodat er steeds elektriciteit aanwezig is. Waardoor er een koelkast en diepvries in huis aanwezig is. O.a. ook een doodgewone electr. waterkoker, waardoor ze nu niet steeds weer de kachel moeten aanmaken om water te koken.

Dit alles konden wij niet doen zonder al degene die ons hebben gesteund. Hetzij door het kopen van spullen, hetzij door het doneren van giften enz. of door het sparen en geven van alle postzegels die men krijgt.

Onze prioriteit gaat nu uit naar het naar school laten gaan van ALLE kinderen. Zodat zij later een goede toekomst hebben. Zij kunnen en WILLEN graag leren en daardoor kunnen zij later ook hun eventuele kinderen de kans geven om te studeren. Er zijn daar nog TE VEEL kinderen die helaas niet naar school kunnen omdat de ouders het niet kunnen betalen.

Twee jaar geleden heb ik ook Rosi die inmiddels 18 geworden is geadopteerd en die gaat in januari naar de 3e klas van het gymnasium. Zij is in alle opzichten een heel goede steun voor Mother Marianne.

April 2016

Eindelijk is het dan zover. Op 27-4-2016 begint mijn werkvakantie naar Tanzania weer. Ik verheug me er heel erg op de kinderen weer te zien.

Om 13.00 uur komt de taxi die me naar Schiphol brengt. Sinds een paar dagen heb ik een komisch voorgevoel. Iets gaat er niet goed op Schiphol. Hopelijk gebeurt er niets ernstigs.

Zo als altijd verblijf ik één nacht in Hotel Ibis en ga dan de volgende morgen al vóór 7.00 uur naar Schiphol.

Daar is het een druk van jewelste. En er heerst een spanning die ik niet gewend ben. Veel is er veranderd.

Bij het instappen van het vliegtuig ga ik door mijn hurken om de laptoptas onder de stoel vóór mij te leggen. Dan voel ik een harde knak in mijn rechter heup en kan niet meer opstaan. Twee mensen die het ook gehoord hebben, helpen mij. Met vreselijke pijn zit ik 11 uur in het vliegtuig op weg naar Dar es Salaam. Daar aangekomen zorgt een Amerikaan ervoor dat ik een rolstoel krijg en zo word ik naar de aankomsthal gebracht. De Amerikaan bekommert zich ook om mijn bagage. Heel erg lief dat hij dat allemaal doet.

Vanaf dat moment krijg ik de ene tegenslag na de andere. Men is vergeten mij op te halen, ik kan niet slapen van de pijn, het vliegtuig dat mij de volgende dag om 10.00 uur naar Mbeya zal brengen, vliegt niet i.v.m. te weinig passagiers, dus moet ik de hele dag letterlijk op het vliegveld hangen.

Om 18.00 uur kom ik eindelijk in Mbeya aan, waar Jacob de taxichauffeur uit Sumbawanga mij staat op te wachten. Wat ben ik blij hem te zien. Maar dan begint een tocht van meer dan zes uur, stromende regen, onweer, bliksem, kapotte wegen, enz. Voor mij een hel, met die vreselijke pijn die ik heb. Om 00.30 uur komen we eindelijk bij Marianne aan. Wij zijn oh zo blij elkaar te zien, maar wat een verschil van aankomst t.o.v. voorgaande jaren!

De andere dag komen de kinderen me begroeten. Het lopen van mijn kant gaat heel slecht. Maar ik wil toch graag zien wat er weer allemaal veranderd is in het afgelopen jaar.

In de nieuwe keuken is een kraan met wasbak gekomen, héél voornaam. Het gasfornuis werkt dagelijks op biogas. Van de bakoven wordt veel gebruik gemaakt. Vaak is er eigen gebakken brood. Vooral in de tijd als Freddy thuis is.

De jongenskamer is omgetoverd tot leskamer. Marianne wil graag lessenaars laten maken zodat de kinderen daar kunnen studeren. Ik heb meteen aangeboden die te sponsoren. Dus worden er bij de timmerman 5 banken met lessenaar besteld.

De boerderij staat er prachtig bij. Het is een oase van bloemen, fruitbomen, groentetuin en veel dieren. Inmiddels zijn er ook konijnen en varkens bijgekomen. Daar de geiten nu verderop op het land lopen en het hele jaar verblijven, was die stal vrijgekomen. Ze kunnen steeds meer voor zichzelf zorgen. Het is geweldig om te zien hoe dit alles in een paar jaar tot stand is gekomen. Mijn vele werk is niet voor niets geweest.

De watertank die 22.000 liter regenwater kan opvangen wordt in de tijd dat ik daar ben nog mooi geschilderd en met de naam van Alex-2015 voorzien. Hij was de sponsor van dat grote project, dat ook zeer welkom was, want nu er zoveel dieren zijn hebben ze ook veel water nodig.

Helaas heb ik deze keer niet veel kunnen doen, vanwege mijn vele pijn, maar het voornaamste is, dat ik Marianne en vooral de kinderen weer heb gezien.

Of ik het komende jaar weer kan gaan, hangt er van af of er weer een rechtstreekse verbinding van Dar es Salaam naar Sumbawanga komt en terug. Het zou voor mij heel erg zijn als die er niet meer zou komen, want dan zie ik de kinderen alleen nog maar via Skype.

Iedereen die op welke wijze heeft bijgedragen aan het tot stand komen van dit mooie project dank ik mede ook namens Marianne en de kinderen heel hartelijk.

Riet Niederer, september 2016.

Ik dank iedereen hiervoor en hoop ook in de toekomst op uw verdere ondersteuning te mogen rekenen. Want wij hebben nog een lange weg te gaan.

Een dankbare Riet Niederer en Medewerkers.